در اتاقی سرد که از سقف آن خوشه ای موز آویزان بود چهار ميمون قرار داشتند. اختياردار اتاق چند پله نيز در زیرخوشه موز گذاشته بود که به ميمونها امکان بدهد تا با بالا رفتن از آنها به موز دست یابند.

مدتی نگذشته بود که ميمونی به قصد موز شروع به بالا رفتن از پله ها نمود ولی تا دست بر موز رسانيد از سقف اتاق بر سر همه ميمونها آب سرد پاشيده شد. ميمون بالای پله ها بدون دستيابی به موز با اضطراب خود را به پایين انداخت و اختياردار پاشيدن آب را قطع کرد. ميمونی دیگر بعد از مدتی قصد موز نمود و باز همين که دست دراز کرد تا موز را بردارد بر سر و روی همه ميمونها آب سرد پاشيده شد و این ميمون نيز بدون دستيابی به مقصود خود را به پایين پله ها رساند و ریزش آب قطع شد. این عمل بارها بر چهار ميمون داخل اتاق تکرار شد. حالا دیگر مدتها بود که موز بر سرجای خود بود و هيچيک از ميمونها هوس آنرا نمی کرد.

تصميم اختياردار بر آن شد که سيستم ریزش آب سرد را کاملا حذف نماید و یکی از ميمونها را از اتاق بيرون آورد و با ميمون دیگری جایگزین نماید. برخلاف سه ميمون قدیمی که از قبل در اتاق بودند، ميمون تازه وارد که هيج تجربه ای از آب سرد نداشت به محض ورود به اتاق و مشاهده خوشه موز آویزان بر سقف روی به طرف پله ها آورد و هنوز چند پله ای بالا نرفته بود که سه ميمون قدیمی وی را مورد حمله قرار دادند و مانع دستيابی وی به موز گشتند. با این حال،3 ميمون تازه وارد که علت حمله هم اتاقی ها به خود را نمی فهميد چند بار دیگر به خود شهامت داد و قصد موز نمود ولی هر بار شدیدتر از بار قبل تنبيه شد. بناچار سرنوشت خود را قبول کرد و برای هميشه از خير موز گذشت .

بار دیگر اختياردار تصميم گرفت که یکی دیگر از سه ميمون قدیمی را بيرون آورده با ميمون دیگری از بيرون جایگزین نماید. این ميمون نيز که ورودش را خوشه موزی آویزان از سقف خوش آمد می گفت، به محض ورود به طرف پله ها هجوم آورد و قصد موز نمود. ليک بر وی همان رفت که بر ميمون قبلی رفته بود. نه تنها دو ميمون قدیمی که تجربه پاشيدن آب سرد داشتند بلکه ميمون وارد شده قبل از وی هم که اصلا آب سرد سقف را تجربه نکرده بود برميمون تازه وارد حمله آورده وی را بدون دستيابی به مقصود به پایين کشاندند. ميمون جدید که هنوز آب دهانش جاری بود و اکنون خون دماغ نيز بر آن افزون شده بود یکی دوباری هوس معشوق نمود. دریغ که هر بار کبودیهای اندامش افزون شد وبه ناچار معشوق را به حال خود واگذاشت و بلعيدن آب لب و لوچه خون آلود را بر خوردن دادن موز ترجيح داد. با این همه حيران از رفتار هم اتاقی هایش بود. در این ميان، دو ميمون قدیمی آب سرد آزموده نيز از رفتار ميمون اول متعجب بودند و اینکه او چرا در حمله آنها به ميمون دوم شرکت می کرد و متحيراز اینکه آتش این ميمون اول داغتر از آتش خودشان بود! یکی به دیگری گفت: "بابا ما فقط ميخواستيم مانع این ميمون تازه وارد شویم تا مگر این آب سرد لعنتی بر سرمان نریزد ولی ميمون اولی که این تازه وارد واژگون بخت را لت و پار کرد "!

باز اختياردار اتاق یکی از دو ميمون قدیمی را با ميمون جدیدی جایگزین نمود. بر این تازه وارد نيز همان رفت که بر دو وارد شده قبلی رفته بود. نه تنها ميمون قدیمی آب سرد آزموده بلکه دو ميمون بی تجربه نيز بر ميمون تازه وارد تاختند و وی را که قصد موز کرده بود بر سرجایش نشاندند و وی نيز در زمره حيرانان اتاق درآمد و معشوق دست نيافتنی تر از هميشه آویزان از سقف.

در آخرین پرده نمایش، تنها ميمون باقيمانده از نسل چهار ميمون اول نمایشنامه را اختياردار بيرون آورد. حالا دیگر هيچ یک از سه ميمون موجود در اتاق تجربه آب سرد را نداشتند و اختياردار ميمون جدیدی را وارد اتاق کرد که وی نيز بر حسب همان غریزه ذاتی ميمونهای نسل قبلش به محض ورود و روشن شدن دیده اش به رخسار موز دیری نپایيد که آب لب و لوچه اش به خون آلوده گشت. همجواری موز با غریزهً طلب موز مدت زیادی لازم نداشت تا سه ميمون موجود در اتاق به این تازه وارد بفهمانند آنچه را که به آنها فهمانده بودند .

با وجودی که نسل اندر نسل ميمونها موز را غذایی خوشمزه و مقوی دانسته و ميليونها سال از آن ارتزاق کرده بودند، در فرهنگ نسل اخير ميمونها نه تنها موز خوردنی نيست بلکه حتی نزدیک شدن به آن مجازات به دنبال دارد و هيچ ميمونی هم توان ارائه دليلی برای این عمل ندارد و تنها به این توضيح اکتفا می شود که از پدران رسيده است.

سرخ پوست ها و زمستان سرد  

به نام خدا

روزی در اداره پست شهری در آمریكا جایی كه نامه ها را از روی

آدرسشان تفكیك می كردند، نامه ای را یافتند كه درقسمت گیرنده

ی آن فقط نوشته شده بود: برسد بدست خدا. مامور پست كنجكاو

شد ونامه را باز كرد، دید نامه توسط یك بچه ی كلاس اولی نوشته

شده بدین مضمون كه:ای خدا !من مادری دارم كه مریض است وجز

او كسی راندارم واو نیز جزمن. پزشكان برای عمل جراحی او 100

هزار دلار خواسته اند ولی ما پولی نداریم اگه مادرم عمل نشود

خواهد مرد .

مامور پست سخت تحت تاثیر قرار گرفته ونامه را برای همكارانش

خواند وبعد تصمیم گرفتند تا هركسی در حدتوانش كمك كند یكی

1000دیگری 5000دیگری 2000 دلار وبالاخره فقط 50000دلار جمع

شد آن را به وسیله ای به آدرس نوشته شده روی پاكت رساندند.

بعد از 2هفته دوباره نامه ای مثل قبلی یافتند، آنرا گشودند در آن

نامه بسیار از خداوند تشكر كرده بود كه برایشان پول فرستاده ودر

پایان نوشته بود :خدایا!از توممنونم ولی این پستچی های دزد نامرد

نیمی ازآن پول را در بین راه دزدیده اند.

درضمن این داستان واقعی است

واقعاً دکتر شجاعت رو در عمل معنی کرده بود.

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید

وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید

من عاشق چشمت شدم  نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

روزگار به کام همگیییییی

كهن ديارا ...!
نادر نادر پور

كهن ديارا، ديار يارا، به عزم رفتن، دل از تو كندم،
ولي ندانم اگر گريزم، كجا گريزم وگر بمانم كجا بمانم؟

نه پاي رفتن، نه تاب ماندن، چگونه گويم، درخت خشكي
عجب نباشد اگر تبرزن طمع ببندد به استخوانم

در اين جهنم گل بهشتي چگونه رويد؟ چگونه بويد؟
من اي بهاران، ز ابر نيسان، چه بهره گيرم كه خود خزانم

صداي حق را سكوت باطل در آن دل شب چنان فرو كوفت
كه تا قيامت در اين مصيبت گلو فشارد غم زمانم

كبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نيست
كه تا پيامي به خط جانان زپاي آنان فروستانم

سفينه ي دل نشسته در گل، چراغ ساحل نمي درخشد
در اين سياهي سپيده اي نيست كه چشم حسرت در او نشانم

الا خدايا! گره گشايا! به چاره جويي مرا مدد كن
بود كه بر خود دري گشايم، غم درون را برون كشانم

چنان سراپا شب سيه را به چنگ ودندان در آورم پوست
كه صبح عريان به خون نشيند برآستانم، برآستانم

كهن ديارا، ديار يارا، به عزم رفتن دل از تو كندم
ولي جز این جا وطن گزيدن نمي توانم، نمي توانم ....

 

گویند مرا چو زاد مادر ، پستان به دهن گرفتن آموخت
شبها بر گاهواره من ، بیدار نشست و خفتن آموخت
دستم بگرفت و پا به پا برد ، تا شیوه راه رفتن آموخت
یک حرف و دو حرف بر زبانم ، الفاظ نهاد و گفتن آموخت
لبخند نهاد بر لب من ، بر غنچه گل شکفتن آموخت
پس هستی من ز هستی اوست ، تا هستم و هست دارمش دوست

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی انقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریزو پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را اشفته تر سازد

بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را

نمونه ای از آثار منظوم او

هر گناهی کادمی عمدا به عالم می کند   احتیاج است انکه اسبابش فراهم می کند

ور نه کی عمدا گناه اولاد آدم می کند     یا که از بهر خطا خود را مصمم می کند

احتیاج است آنکه زو طبع بشر رم میکند    شادی یکساله را یک روزه ماتم می کند

احتیاج است آنکه قدر آدمی کم می کند     در بر نامرد پشت مرد را خم می کند

                      ا ی که شیران را کنی روبه مزاج

                                   احتیاج ای احتیاج

از اداره رانده شد مرد بخت برگردیده ای سقف خانه از فشار برف و گل خوابیده ئی

زن در آن از حول جان خود جنین زائیده ئی  نعش ده ساله پسر در دست سرما دیده ئی

از پدر دور و زنان ناخورده ام بشنیده ئی    رفت دزدی خانه یک مملکت دزدیده ئی

شد ز راه بام بالا با تن لرزیده ئی    افتاد از بام و شد نعش ز هم پاشیده ئی

                       کیست جز تو قاتل این لا علاج

                            احتیاج ای احتیاج

بی بضاعت دختری ، علامه عهد جدید    داشت بر وصل جوان سرو بالائی امید

لیک چون بیچاره زر در کیسه اش بود ناپدید   عاقبت هیزم فروش پیر سر تا پا پلید

کز زغال کنده دائم دم زدی وز چوب بید   از میان دکه ، کیسه کیسه ، زر بیرون کشید

مادرش را دید دختر را بزور زر خرید   احتیاج آمیخت با موی سیه ریش سفید

                    از تو شد این نامناسب ازدواج

                             احتیاج ای احتیاج

مردکی پیر و پلید و احمق و معلول و لنگ    هیچ نافهمیده و ناموخته غیر از جفنگ

روی تختی با زنی زیبا ی در قصری قشنگ   آرمیده جونکه دارد سکه زرد رنگ

من جوان شاعر معروف از چین تا فرنگ    دائما باید میان کوچه های پست و تنگ

صیح بگذارم قدم تا شام بردارم شلنگ     چون ندارم سنگ سکه نیست باد این سکه سنگ

                               مرده باد آنکس که داد آنرا رواج

                                      احتیاج ای احتیاج

معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود ...
و دستانش به زیر پوششی از گرد ...
پنهان بود ....
........ ولی آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند ....
وان یک ... گوشه ای دیگر
« جوانان » را ورق می زد .......
برای آنکه بیخود ...های و هو
می کرد و ..... با آن شور بی پایان
تساوی های جبری را نشان می داد ......

با خطی خوانا به روی تخته ای کز
ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت :
« یک با یک برابر هست ...»
از میان ِ جمع شاگردان یکی برخاست ،
همیشه یک نفربايد بپاخیزد
به آرامی سخن سر داد :
تساوی اشتباهی فاحش ومحض است ...
معلم
مات بر جا ماند .

و او پرسید :
اگر یک فرد انسان واحد یک بود ....
آیا باز ......... یک با یک برابر
بود ؟
سکوت مدهشی بود و ... سوالی سخت .... !!
معلم خشمگین فریاد زد :
آری برابر بود .
و او با پوزخندی گفت :
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه زور و زر به دامن داشت
بالا بود ...
وانکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود ... !؟؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه صورت نقره گون ،
چون قرص مه می داشت
بالا بود ....
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود ... !؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود .....
این تساوی زیر و رو می شد !!!
حال می پرسم :
یک اگر با یک برابر بود ...
نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید ؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا
می کرد ........؟
یک اگر با یک برابر بود ...!
پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟
یا که زیر ضربت شلاق له می گشت ؟
یک اگر با یک برابر بود .....
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟
معلم ناله آسا گفت :
بچه ها در جزوه های خویش

بنویسید :

یک با یک برابر ....

نیست!!!!!...